Ik vind het belangrijk om mijn werkzame tijd zo veel mogelijk in te zetten voor de samenleving. Dit land heeft mij de kans gegeven te worden wie ik ben, in vrijheid en welvaart, met de bescherming van een democratische rechtsstaat. Een ongelofelijk groot goed dat zo vanzelfsprekend lijkt, dat ik het vaak voor lief nam. Door actief maatschappelijk betrokken te zijn, hoop ik iets bij te dragen – hoe kleinschalig misschien ook.
Dat voelt fijner dan alleen op je eigen geluk en welvaart gericht te zijn, cynisch of teleurgesteld mopperen over wat er allemaal niet goed gaat in ons land. En het maakt je vrolijker bovendien!
Maatschappelijke projecten
Ik ben oprichter en voorzitter van stichting Share2day. Deze Alkmaarse stichting zet zich lokaal in voor minima en armoedebestrijding. Zelf heb ik enkele jaren in schulden geleefd en met een zeer beperkt inkomen. Ik heb hiervoor drie projecten opgericht: het Fietsenplan, het Steunfonds Alkmaar en armoedecoalitie De Koepel, waar veel regionaal betrokkenen op het gebied van armoedebestrijding in samenkomen (de gemeentes Alkmaar, Dijk en Waard, de Voedselbank, Humanitas, uitkeringsinstantie Zaffier en veel andere partijen).
Daarnaast ben ik medeoprichter van stichting Zeldzaam Ziek, die zich inzet voor een groter begrip en gelijke behandeling van patiënten met een zeldzame of chronische ziekte. Ook ben ik bestuurslid bij de Europese stichting Visual Snow Europe, dat zich inzet voor een internationale groep patiënten die net als ik lijden aan deze zeldzame neurologische aandoening. Ik werd al jong ziek, wat mijn leven ingrijpend veranderde. Mede daarom vind ik het belangrijk aandacht te vragen voor een meer inclusieve, menswaardige gezondheidszorg.
In 2009 was ik betrokken bij het onderzoek naar het lot van een oorlogsslachtoffer, die in de Tweede Wereldoorlog werd afgevoerd naar concentratiekamp Neuengamme. Na intensief onderzoek werd zijn ongemarkeerde graf gevonden en naar Nederland gerepatrieerd. Deze zoektocht leidde tot de oprichting van een stichting die de herinnering aan de Duitse concentratiekampen levend houdt, de KZ-Gedenk- und Dokumentationsstätte Porta Westfalica. Sindsdien ben ik bestuurslid van deze stichting; zeker in deze tijden van extremisme en polarisatie vind ik het van groot belang dat niet wordt vergeten waar antidemocratische tendensen toe kunnen leiden.
Vanwege de persoonlijke familiegeschiedenis was dit altijd al een belangrijk thema. Mijn opa zat tijdens de Tweede Wereldoorlog in Kamp Amersfoort, mijn overgrootvader stierf rond 1918 in een Siberisch strafkamp. Dit soort verhalen hielden mij al van jongs af aan bezig, en zetten me ertoe aan om me, op een eigen manier, in te zetten voor een tolerante, zelfkritische samenleving.